Obejmując prezydencję niemiecką, Angela Merkel jako najważniejszy punkt swego programu podała walkę ze zmianami klimatycznymi poprzez ograniczanie emisji CO₂. Również kolejni przywódcy państw, tj. Słowenii i aktualnie Francji powtórzyli, iż jest to jeden z priorytetów ich prezydencji. Natomiast Komisja Europejska, ustami swego przewodniczącego José Manuela Barroso zaraz po zakończeniu Światowego Kongresu Klimatycznego na Bali (Indonezja), przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu tzw. pakiet energetyczny. Zawiera on - obok propozycji liberalizacji rynku energii - bardzo istotne kwestie dotyczące regulacji prawnych w zakresie tzw. ETS (chodzi o europejski system handlu emisjami) oraz tzw. CCS (chodzi o wychwytywanie CO₂ i jego składowanie).

Europejski system handlu emisjami CO₂ oraz innych gazów, np. CH4, w przeliczeniu na ekwiwalent CO₂ już od 2005 roku w ramach przyznawanych przez Komisję każdemu państwu członkowskiemu limitów, istnieje. Nowa regulacja ma mieć szerszy wymiar i stanowić inicjatywę Europy w zakresie wykreowania światowego rynku tego handlu. Dzisiaj UE odpowiada za ok. 15% światowej emisji, a więc za ilość, której redukcja o 20% do 2020 roku poczynając od 2005 r., na co zgodziła się Polska i inne kraje Unii, nie będzie miała żadnego wpływu na klimat. Mogą jednak wywrzeć zdecydowany, negatywny wpływ na konkurencyjność przemysłu. Jeśliby jednak świat (głównie USA) zgodził się na ograniczenie emisji i w 2009 r. w Kopenhadze zostanie podpisane tzw. post-Kioto porozumienie w sprawie emisji, to UE jako minimalny limit (chodzi o porozumienie w ramach Rady Europejskiej) wyznacza poziom ograniczenia do 2020 r. w wysokości 30%, ale liczonego od 1990 r. Trzeba tu od razu dodać, że uznanie przez Komisję za rok referencyjny 2005 r. jest niekorzystne dla Polski, bowiem nasz kraj od czasu podpisania Protokołu z Kioto ograniczył emisję już o 32%. W tym okresie niektóre kraje Unii, które też podpisały ten Protokół, niewiele ją ograniczyły, a w niektórych przypadkach nawet podniosły. Określając limity dla Polski, Komisja winna to uwzględnić, a także uwzględnić fakt, że nasza energetyka w 93% opiera się na węglu jako pierwotnym źródle energetycznym. Oznacza to, że siłą rzeczy wytworzeniu energii w tej samej ilości, co z gazu ziemnego towarzyszy od 2 do 3 razy większa emisja. Nieuwzględnienie tego faktu może skutkować gwałtownym wzrostem cen energii w naszym kraju, co - jak można się domyślać - uderzy w końcowych użytkowników, tj. w zwykłych konsumentów.

Polska może się bronić przed niekorzystnymi skutkami narzucanych odgórnie limitów emisji poprzez:

• poprawę efektywności wykorzystania pierwotnych źródeł energii, stosując np. na szerszą skalę kogenerację (przekształcanie ciepłowni w nowoczesne elektrociepłownie);
• prowadzoną na szeroką skalę termomodernizację budynków;
• zastosowanie tzw. czystych technologii węglowych, a w tym technologii wychwytywania CO₂ i jego geologicznego składowania (CCS)
• i oczywiście możliwie maksymalne wykorzystanie odnawialnych źródeł energii, takich jak energia wodna, wiatru i geotermalna oraz pozyskiwana z biomasy.

To mogą być oczywiście rozwiązania wystarczające na najbliższą przyszłość oraz średnioterminowe, natomiast perspektywa w zakresie polityki klimatyczno-energetycznej należy do energetyki nuklearnej.