Podstawowe czynniki kształtujące efektywność energetyczną to: 1. Konwersja jednego rodzaju energii w drugi tak, by można było wykonać konkretną pracę użytkową. Im dłuższy łańcuch przemian, tym większe straty. W praktyce chodzi głównie o strumień energii cieplnej uwalnianej z pierwotnych źródeł energii, której duża część przechodzi do środowiska. Można ten efekt zmniejszyć w procesach kogeneracyjnych, których sprawność może osiągać nawet ok. 90%. 2. Opór elektryczny, tzw. opór Ohma, istotny przy przesyle energii elektrycznej.

3. Opór cieplny. Mały opór jest istotny w wymiennikach ciepła, zaś duży funkcją małego przewodnictwa ciepła przez materiały izolacyjne. Wykorzystanie tych materiałów izolacyjnych (np. styropian, wełna mineralna, beton komórkowy) w istotny sposób zmniejsza zapotrzebowanie mieszkalnictwa na energię cieplną. Jest ono aktualnie duże, równe ok. 40% całkowitej ilości użytkowanej energii.
4. Tarcie w procesach antyfrykcyjnych, np. w łożyskach, lub frykcyjnych, np. w hamulcach, dotyczy głównie pojazdów i samolotów (turbulencje). Straty tarcia to ok. 30% energii całkowitej.
Byłem za przyjęciem regulacji bez poprawek, gdyż straty energii w mieszkalnictwie są - obok strat konwersji - największe, zaś oszczędności pomogą ludziom ubogim. W przypadku Polski termomodernizacja, obok kogeneracji, może przynieść korzyści gospodarcze, społeczne i ekologiczne. Powinien w tym zakresie istnieć pewien priorytet realizacyjny, gdyż nowe regulacje często hamują implementację wcześniejszych.

Strasburg, 18 maja 2010r.

Sesja plenarna - Wyjaśnienie głosowania - Wydajność energetyczna budynków

Tekst wystąpienia został zaprotokółowany jako wyjaśnienie głosowania w dniu 18 maja 2010, ponieważ głosu na sesji plenarnej nie udzielono.