Klimat zmienia się. W przeszłości dochodziło do tego wielokrotnie. Jest nas ponad 6 miliardów i to, co kiedyś uchodziło uwadze jako zjawisko ekstremalne, dzisiaj jest ewidentne. Co więcej - misternie budowana infrastruktura, np. energetyczna, ulega częstym uszkodzeniom, a skutki to np. "black-outy" i przerwy w korzystaniu z sieci informatycznych.

Jest też problem pustynnienia wielkich obszarów Ziemi. Dochodzi do katastrofy humanitarnej i gospodarczej. Pierwszymi tego sygnałami są niepokoje w Somalii oraz zapowiedzi przyszłych konfliktów o wodę. Rośnie fala migracji. Czy problemy te rozwiąże restrykcyjne ograniczenie emisji CO2?
Nie. Po pierwsze: nikt nie udowodnił, że to emisje CO2 są przyczyną zmian klimatu;
po drugie: efektów tych ograniczeń można oczekiwać dopiero pod koniec wieku;
po trzecie: restrykcje w zakresie emisji osłabią jedynie gospodarczo ludzkość, a więc pogłębią katastrofę.
Handel emisjami - to propozycja aspołeczna, a jego koszty poniosą zwykli ludzie. Zyski zaś przejmie świat finansów, w tym ten spekulacyjny.
Tak więc, ze względów humanitarno-socjalnych podstawową sprawą nie jest walka z mało prawdopodobnymi przyczynami zmian klimatu, lecz z ich skutkami. Nie chodzi o dostosowywanie się, lecz o wyprzedzającą aktywność. W moim kraju np. sprawą ważną już teraz jest zabezpieczenie w wodę.

Tekst wystąpienia został zaprotokółowany jako oświadczenie pisemne w dniu 24 listopada 2009, ponieważ głosu na sesji plenarnej nie udzielono.