Paradoksem jest, że UE - nie dysponując dostateczną ilością gazu - rozwija swoją politykę energetyczną w oparciu o ten nośnik energii; posiada natomiast węgiel, ale ogranicza jego wykorzystywanie. Dlatego też zmuszona jest do importu gazu oraz naraża się na przyszłe kryzysy gazowe. Jest to zapewne skutek partykularnych działań ze strony niektórych państw członkowskich, które pod pretekstem walki ze zmianami klimatu w ten właśnie sposób chcą utrzymać konkurencyjność swoich gospodarek.

A tu przecież nie o zmiany klimatu chodzi. Tu chodzi o ekonomię. Wszak tania energia to tańsza produkcja i usługi. Wywołuje to jednak szereg kontrowersji, np. w sprawach rurociągów północnego czy południowego. Tymczasem Rosja przestawia swoją energetykę coraz bardziej z gazu na węgiel i energię atomową po to, by wygospodarowany gaz eksportować, m.in. do Unii Europejskiej. Europa zaś coraz bardziej wpada we własną pułapkę uzależnienia, mając "ambitny" plan ratowania klimatu. Wiemy także z doświadczenia, że możliwości skierowywania strumieni gazu z zachodu na wschód UE w przypadku braku zaopatrzenia z tego kierunku, jak to miało miejsce podczas ostatniego kryzysu styczniowego, są ograniczone.
Pytanie: Czy sama transparentność monitorowania inwestycji infrastrukturalnych w energetyce - bez spójnego i wspólnego centralnego planu rozbudowy sieci i jej finansowania- wystarcza w związku z przyszłymi wyzwaniami dotyczącymi bezpieczeństwa energetycznego całej UE?