Wystąpienie w sprawie dyrektywy o emisjach przemyslowych
Koledzy,
Komisja ENVI odrzuciła rozsądne mechanizmy dostosowawcze.
Przyjęcie raportu pana Krahmera...
Czytaj Więcej ...
Apel do polskich eurodeputowanych w sprawieglosowania nad zaleceniem do II czytania Holgera Krahmera
Szanowni Koledzy,
W zwiazku z tym, ze raport Holgera Krahmera (tzw. IPPC - zalecenie do II czytania) dot. emisji przemyslowy...
Czytaj Więcej ...
wystąpienia Pana Profesora na Horyzontalnej Grupie Roboczej- Zrównoważony Rozwój i Konkurencyjość
W dzisiejszym, globalizującym się świecie ogromne znaczenie ma konkurencyjność. Europa-staruszka coraz bardziej traci w stosunku do wschodząc...
Czytaj Więcej ...
Powodzie w krajach Europy Środkowej, a w szczególności w Polsce, w Czechach, Słowacji i na Węgrzech
Koledzy,
Ryzyko powodzi można minimalizować i jest ono tym mniejsze, im przepływy są precyzyjniej symulowane i monitorowane.
K...
Czytaj Więcej ...
Wspólny program badawczo-rozwojowy na rzecz Morza Bałtyckiego
Panie Przewodniczący,
Pani Komisarz,
Proponowane we wniosku Komisji regulacje dotyczące badań na rzecz dobrostanu Morza Ba...
Czytaj Więcej ...
Zbliża się szczyt klimatyczny w Kopenhadze gdzie UE chce przeznaczyć miliardy na ograniczenie emisji CO2. Tymczasem coraz większa liczba naukowców twierdzi ze to aktywność słońca, a nie CO2 odpowiada za globalne ocieplenie. Jednocześnie fiaskiem zakończył się szczyt FAO, gdy z głodu umiera codziennie 10 tys. osób, w tym co 6 sekund jedno dziecko. Czy UE nie myli celów i środków i zamiast walczyć ze skutkami ocieplenia (w tym także z nieurodzajem i głodem) i rozpoczyna najdroższa w historii ludzkości walkę z wiatrakami?
Danuta Rydlewska: W rezolucji uchwalonej 17 września 2009 r. w sprawie zewnętrznych aspektów bezpieczeństwa energetycznego Parlament Europejski wzywa do stworzenia „naprawdę wspólnej polityki energetycznej”. Co kryje się w Pana opinii za słowem „naprawdę” i czy wypracowanie takiej polityki jest w chwili obecnej możliwe?
Prof. Adam Gierek: Słowo naprawdę rzeczywiście ma tutaj duże znaczenie. W UE z jednej strony mówi się o solidarności energetycznej, z drugiej zaś o wolnym rynku, który powinien pracować w sposób niezakłócony. Są to dwa przeciwległe bieguny: solidarność i prawa rynkowe.
1. Jaka jest najważniejsza kwestia, w działania na rzecz której jesteś zaangażowany i która jest bliska twojemu sercu?
Do grupy najważniejszych wyzwań stojących przed Europą zaliczam zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego, a także problem zmian klimatycznych. Wokół tych zmian narosło bowiem wiele doktrynerskich mitów dalekich od naukowych dowodów. Zajmowałem się tymi sprawami w ubiegłej kadencji, robię to nadal przy uwzględnieniu zróżnicowanych uwarunkowań geograficznych i gospodarczych. W tym kontekście uważam za sprawę strategiczną wykorzystanie zasobów polskiego węgla przy zastosowaniu nowoczesnych technologii przyjaznych środowisku naturalnemu. Równocześnie ważne jest racjonalizowanie zużycia energii, a także wykorzystanie jej odnawialnych źródeł.
Klimat – bez histerii
Od paru lat mamy do czynienia ze swoistą histerią klimatyczną wraz z towarzyszącą jej „ambitną” polityką energetyczną prowadzoną przez ekipę przewodniczącego Komisji Europejskiej José Manuela Barroso. Odwołując się do sumień 500 mln obywateli Unii Europejskiej, straszy się ich z pełnym wyrachowaniem rzekomo gigantycznymi skutkami zmian klimatycznych i w konsekwencji prawie przymusza do podjęcia narzucanych rozwiązań gospodarczych, w imię propagandowej idei, jaką jest ograniczanie emisji dwutlenku węgla. Ta nachalna kampania jest bardzo groźna dla Polski, a zwłaszcza dla mojego okręgu wyborczego z powodu skupienia w woj. śląskim górnictwa węgla kamiennego, elektrowni oraz hut i koksowni.
Taki to już w Polsce mamy kalendarz, że na każdy miesiąc przypada przynajmniej jedno święto, albo i rocznica, dając politykom okazję do promowania siebie, czarowania narodu modnym garniturkiem, pracowicie wymodelowaną fryzurką i nową kreacją małżonki. Bez odwoływania się do symboli nie obywa ją się rzecz jasna także polskie wakacje. Symbole owe, w zależności od tego kto jest górą w polityce, są albo głęboko słuszne i wynoszone przez media pod niebiosa, albo jako niesłuszne – wykpiwane lub przemilczane. Do tej ostatniej kategorii zaliczam datę 22 lipca, wielkie święto w czasach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Właśnie 22 lipca tego roku, podczas wypoczynku nad Bałtykiem, uczestniczyłem w Koszalinie w debacie pod hasłem „Nieprzepraszajmy za PRL”. Zdaję sobie oczywiście sprawę, że już sam tytuł dyskusji może doprowadzić do apopleksji polityczne czarownice żądające od lewicy permanentnego kajania się, aż do jej samozaniku. Dlaczego mamy przepraszać za Polskę lat 1952 – 1989?
